De SP.A die wou vernieuwen.

Gisterenavond hadden we bij CDS Gent een interessante gespreksavond met Eric Van Rompuy. Hij sprak ondermeer over het politieke klimaat waarin hij als jongeren is doorgegroeid. Uiteraard had hij het ook over zijn verleden bij onze dierbare collega’s van CDS Leuven en zijn periode als CVP-jongerenvoorzitter.

Het was tof dat ik aan een deel van zijn betoog kan terugdenken bij het lezen van de Standaard van vandaag. Even het artikel weergeven: het gaat om een voorpublicatie uit ‘De Zestien is voor U’. Meer bepaald een stuk omtrent de SP.A-vernieuwing die grandioos mislukte. Johan Vande Lanotte wou namelijk een grote partij verkrijgen door enerzijds Spirit op te slokken en anderzijds samen te gaan werken met organisaties uit het middenveld. Dit alles zou uiteraard geruggensteund worden door de nodige campagnes e.d., georkestreerd door -wie anders- de Mortierbrigade.

De kers op de taart moesten enkele grote namen worden die de lijsten zouden opfleuren. Blijkbaar vond Johan Vande Lanotte dat er een rode bloedarmoede heerste (of is het heerst) binnen zijn eigen partij. Hij wou ondermeer Goedele Liekens, Rik Torfs, Ingrid Lieten en Phara De Aguirre strikken. Het feit dat ze geen ervaring hadden met politiek kon geen kwaad voor Vande Lanotte: ‘om op de lijst te staan, moet je geen verstand hebben van politiek’. Blijkbaar had Vande Lanotte geen écht overtuigende argumenten in huis: al de grote namen haakten af. Of toch niet? Ah neen, natuurlijk: ze hadden Margaretha Guidone, Jan Van der Poorten en Christine Van Broeckhoven om hun lijsten te ‘versterken’. Het verhaal van Van Broeckhoven kennen we: Terzake 07 liep voor haar uit op een fiasco.

Kort gesteld: het groots project van Vande Lanotte viel dus grandioos in duigen. Maar zou het eigenlijk ooit goed geweest zijn voor de bevolking moest een partij naar de kiezers trekken met zulke ‘grote’ namen?

Wel, ze zouden misschien wel stemmen halen en verkozen geraken. Maar dan is er de vraag: wat erna?

Eric Van Rompuy stelde gisteren dat je moet groeien in de politiek: hoe kan je in godsnaam minister worden zonder in het parlement gezeten te hebben, hoe kan je een goeie fractieleider zijn zonder enige parlementaire ervaring (denk bijvoorbeeld aan Gennez) maar ook: hoe kan je zomaar uit het niets in het parlement gedropt worden? Zo’n dingen leiden alleen maar tot een fletse bedoening in een parlement gevuld met parlementairen die geen zinnig debat kunnen voeren. Is coaching van nieuwe personen dan misschien de oplossing? Vergeet het maar aldus Eric Van Rompuy: coaching in de politiek is onbestaande. Zoiets werkt niet. Je moet er in groeien! Verder is er ook een kans dat je als partij je ideologische basis verloochent door grote namen aan te trekken die niet ‘gegroeid’ zijn binnen de ideologische sfeer van de partij.